PAtS.Computainment

พอดีช่องสามเอาหนังเรื่อง The Core มาฉาย ก็เลยนั่งดูไปเรื่อยๆ
ตอนแรกกะดูนิดหน่อย ฆ่าเวลา เพราะดูมาแล้ว ไปๆ มาๆ ดูจบเรื่องซะงั้น
(ว่าจะออกไปกินข้าวสิบโมง นี่บ่ายสามยังไม่ได้ฤกษ์ มัวแต่ดูทีวีนี่แหละ)

ดูๆ ไป ก็เลยเกิดความคิดมาเขียนบลอคเรื่องนี้ซักที
(หลังจากคิดว่าจะเขียนมานานโคตรๆๆๆๆๆ ตั้งกะปีที่แล้ว)

เรื่องของเรื่องก็คือ..
เคยสังเกตไหมว่า หนังแนวๆ นี้ มักจะมีคนตายเป็นเบือ
แต่เรากลับไม่รู้สึกอะไร เว้นแต่ว่าถ้าคนที่ตายนั้นเป็นตัวละครหลัก
อย่างเรื่อง The Core นี้ ก็เปิดเรื่องด้วยการตายของคนหลายสิบ กลางเรื่องก็ล่อไปเป็นเมืองๆ
แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร.. เออ ตายๆ กันไป..

แล้วพอมากลางๆ เรื่อง ที่พวกฮีโร่ทั้งหลายริ่มทะยอยตาย
ก็เริ่มมีความสงสารหรืออะไรทำนองนั้นขึ้นมา

และก็เช่นเดียวกับเรื่องอื่นๆ เช่น Armageddon
คนอื่นๆ ตาย ก็เฉยๆ แต่พอบรูซ วิลลิสตายปุ๊บ.. แหมม ซึ้งเหลือเกิน
หรือจะเป็น ID4 ที่ตอนโดนถล่มระลอกแรก ตายกันทั้งเมือง
ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าตอนที่ตาแก่ขี้เมาขับเครื่องบินไปคามิคาเซ่

หนังสุดคลาสสิกอย่างไททานิคก็ด้วย.. คนตายเกือบทั้งลำ ช่างมัน
พอแจ็คตาย... โอ้ววว เศร้าเหลือล้น และก็มีอีกหลายเรื่องมากมายนับไม่ถ้วน

ดูๆ แล้วในหนังนี่..
ตัวละครไหน เวลาตายจะมีอารมณ์ร่วมมากแค่ไหน
ก็คงขึ้นอยู่กับบทบาท และฉากการตาย

คนเขียนบทอยากจะให้ซึ้งแค่ไหน น้ำตาหยดเป็นกอง
หรือจะให้คนดูสะใจว่า ตายๆ ไปซะได้ก็ดี หรือจะยังไงก็ได้

มันก็แล้วแต่คนเขียนเรื่องราว... เนาะ!!